Slak op de afvalbak

 

Bijna thuis na een lange dag werk, zie ik in de straat,

een grote groene afvalbak die daar alleenig staat.

De mijne moet ook nog naar voor, ik slenter snel naar huis,

de deur van 't slot, mijn tas op de grond, hè hè eindelijk thuis.

 

Het was nog licht, ik zag alles goed en liep naar mijn afvalbak,

maar voor mijn prachtige kliko lag een platgetrapte slak.

Schrikbarend, doch jammerlijk, maar vooral heel goor en vies,

wel zielig voor zijn slakkenvrienden, zij lijden groot verlies.

 

Niet veel later zag ik ze, zijn vriendjes langs de heg,

er stond er ook nog eentje stil met pech onderweg.

Eenmaal bij mijn klikobak, klommen er twee omhoog,

zij maakten zich op, voor een spectaculair betoog.

 

Ik stond nog steeds te wachten op het einde van de verering,

Maar het leek wel een plechtigheid, met de slakkenregering.

Ik onderbrak ze door te roepen: "Slakjes, ga nu weg!"

Maar ze bleven plakken, wat een arrogantie zeg!

 

Ik was het zat en riep mijn buurvrouw, het was half tien,

ik vroeg haar of ze ooit wel eens een slakkendienst had gezien.

Ze wilde geen lawaai in de straat dus pakte snel haar jas,

en zette alle slakjes aan de overkant in het gras.

 

Ze bracht mijn kliko vlug, naar het einde van de straat,

daar waar die stinkbak nu onmiskenbaar glimmend staat.

Mijn buurvrouw is de held van de hele donderdag,

die voor het eerst in haar leven een slakkenmeeting zag.

 

Ik liep terug naar binnen en ging haast meteen naar bed,

Ik had alleen nog even gauw een kopje thee gezet.

's Morgens werd ik wakker met een lekker wilde coupe,

kijk ik vluchtig naar buiten, staan die slakken op de stoep.

 

 

17 mei 2011